Τίτλος:	Ο Ε. αφηγείται τη διαδρομή του από το Ιράν στην Ευρώπη ως ασυνόδευτος ανήλικος
Εναλλακτικός τίτλος:	E. Recounts His Journey from Iran to Europe as an Unaccompanied Minor
Επίπεδο εγγραφής:	Έργο ολοκληρωμένο
Πρωτότυπο υλικό:	ReMMi / Προφορικές μαρτυρίες προσφύγων (2015–2019) ReMMi / Oral testimonies of refugees (2015–2019)
Εξειδίκευση τύπου :	Συνέντευξη  Πρωτότυπο υλικό Προφορική μαρτυρία
Γλώσσα:	Αγγλικά; Ελληνικά; Φαρσί
Γλώσσα υποτίτλων :	Ελληνικά
Δημιουργός:	ReMMi Project
Συντελεστής:	Άλλη ιδιότητα: Lomani, Nassim Researcher: Pistikos, Ilias
Τόπος δημιουργίας:	Διαδικτυακά; Online
Διάρκεια:	1:35:19
Περιγραφή:	Η συνέντευξη καταγράφει την προσωπική μαρτυρία ενός άντρα αφγανικής καταγωγής σχετικά με τη ζωή του ως Αφγανού πρόσφυγα στο Ιράν, την αναχώρησή του ως ασυνόδευτος ανήλικος, το προσφυγικό του ταξίδι προς την Ευρώπη και την πορεία του έως την απόκτηση καθεστώτος πρόσφυγα και την εγκατάστασή του στη Γερμανία. Γεννημένος το 2000 στη Μαζάρ-ι-Σαρίφ, στο βόρειο Αφγανιστάν, μεταναστεύει σε μικρή ηλικία μαζί με την οικογένειά του στο Ιράν, όπου μεγαλώνει με τους γονείς και τα αδέλφια του. Ανακαλεί τις συνθήκες ζωής των Αφγανών προσφύγων στο Ιράν, τους περιορισμούς στην πρόσβαση στην εκπαίδευση και την εργασία, καθώς και τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Αφηγείται ότι φοίτησε σε ανεπίσημο σχολείο για παιδιά αφγανικής καταγωγής, ενώ από μικρή ηλικία εργαζόταν μαζί με τον πατέρα του στις οικοδομές. Παράλληλα, αναφέρεται στις περιορισμένες προοπτικές των νεαρών Αφγανών, στον φόβο της υποχρεωτικής στρατολόγησης και αποστολής στον πόλεμο της Συρίας, καθώς και στους διαφορετικούς κινδύνους που αντιμετώπιζαν γυναίκες και άνδρες κατά μήκος της προσφυγικής διαδρομής. Εξηγεί ότι η οικογένεια δεν είχε τη δυνατότητα να φύγουν όλα τα μέλη μαζί και ότι ο πατέρας του πούλησε το οικογενειακό σπίτι προκειμένου να χρηματοδοτήσει το ταξίδι του ίδιου και του μικρότερου αδελφού του. Το 2016 ξεκινά το ταξίδι του από το Ιράν μαζί με τον αδελφό του και δύο φίλους, ακολουθώντας τη διαδρομή μέσω Ούρμιας, Βαν, Κωνσταντινούπολης και Σμύρνης προς την Ελλάδα. Περιγράφει την πολύωρη και επισφαλή θαλάσσια διέλευση προς τη Λέσβο με υπερφορτωμένη φουσκωτή λέμβο, η οποία, ενώ προοριζόταν για περίπου είκοσι πέντε άτομα, μετέφερε περισσότερους από εβδομήντα επιβάτες. Όπως αφηγείται, η βάρκα υπέστη ζημιά και άρχισε να μπάζει νερά, ενώ οι επιβαίνοντες προσπαθούσαν να την κρατήσουν στην επιφάνεια αδειάζοντας το νερό με τα χέρια τους. Μιλά για τον φόβο που βίωσε, καθώς δεν ήξερε κολύμπι και ταξίδευε μαζί με τον μικρότερο αδελφό του. Τελικά οι επιβαίνοντες διασώθηκαν από γερμανικό πλοίο και μεταφέρθηκαν στη Λέσβο. Ιδιαίτερη θέση στην αφήγησή του κατέχει ένα ναυάγιο άλλης βάρκας, το οποίο, σύμφωνα με όσα διηγείται, παρακολούθησε λίγο πριν από τη δική του αναχώρηση από σημείο κοντά στις τουρκικές ακτές. Θυμάται ότι είδε ανθρώπους να πνίγονται και στη συνέχεια την ανάσυρση νεκρών από τη θάλασσα. Υποστηρίζει ότι η εμπειρία αυτή, σε συνδυασμό με τον κίνδυνο που αντιμετώπισε ο ίδιος κατά τη θαλάσσια διέλευση, είχε μακροχρόνιες συνέπειες στην ψυχική του υγεία. Όπως λέει, μετά τον πρώτο χρόνο παραμονής του στην Ευρώπη εμφάνισε έντονα συμπτώματα κατάθλιψης και για μεγάλο χρονικό διάστημα βασανιζόταν από επαναλαμβανόμενες εικόνες των γεγονότων που είχε ζήσει. Μετά την άφιξή του στη Λέσβο παραμένει για σύντομο χρονικό διάστημα στη Μόρια, όπου περιγράφει τον διαχωρισμό ανάμεσα σε οικογένειες και ασυνόδευτους άνδρες και τις διαφορετικές συνθήκες φιλοξενίας. Αναφέρει ότι παρουσιάστηκε ως μέλος μιας οικογένειας με την οποία είχε ταξιδέψει, προκειμένου να αποφύγει τη διαμονή στους χώρους που προορίζονταν για μόνους άνδρες. Στη συνέχεια ταξιδεύει με πλοίο από τη Μυτιλήνη προς την Αθήνα με σκοπό να συνεχίσει άμεσα προς τη Γερμανία. Αφηγείται ότι το ταξίδι του πλοίου καθυστέρησε σημαντικά και ότι, όταν έφτασε στην Αθήνα, ανακοινώθηκε το κλείσιμο των βόρειων συνόρων. Συνεχίζει εξηγώντας ότι επιχείρησε να φτάσει στη Βόρεια Ελλάδα, όμως η αστυνομία ενημέρωσε τους επιβάτες των λεωφορείων ότι τα σύνορα είχαν πλέον κλείσει και όλοι επέστρεψαν στην Αθήνα. Χαρακτηρίζει τη διαμονή του στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού ως μία από τις δυσκολότερες εμπειρίες της προσφυγικής του πορείας, κάνοντας λόγο για υπερπληθυσμό, ανεπαρκείς συνθήκες υγιεινής και έλλειψη φροντίδας για οικογένειες με μικρά παιδιά και ανθρώπους με προβλήματα υγείας. Διευκρινίζει ότι δεν επιθυμούσε να υποβάλει αίτηση ασύλου στην Ελλάδα, αλλά προχώρησε μόνο στις απαραίτητες διαδικασίες ώστε να αποκτήσει πρόσβαση στις βασικές παροχές, ενώ ο στόχος του παρέμενε να συνεχίσει το ταξίδι του προς τη Γερμανία. Αργότερα φιλοξενείται στον αυτοοργανωμένο Χώρο Στέγασης και Αλληλεγγύης προς τους Πρόσφυγες City Plaza. Εκεί, όπως αναφέρει, έμαθε αγγλικά και δραστηριοποιήθηκε εθελοντικά, συνοδεύοντας άλλους πρόσφυγες σε νοσοκομεία και δημόσιες υπηρεσίες και βοηθώντας στην επικοινωνία τους. Στη συνέχεια εγκαταλείπει την Ελλάδα με τη βοήθεια διακινητών και φτάνει στη Γερμανία, όπου φιλοξενείται αρχικά σε ξενώνα ασυνόδευτων ανηλίκων. Σήμερα ζει στο Αμβούργο, έχει αναγνωριστεί ως πρόσφυγας και σπουδάζει Διοίκηση Επιχειρήσεων. Προσθέτει ότι επέστρεψε αργότερα εθελοντικά στη Λέσβο ως διερμηνέας στο πλαίσιο ανθρωπιστικής αποστολής, θεωρώντας την εμπειρία αυτή ιδιαίτερα σημαντική, καθώς του έδωσε τη δυνατότητα να βοηθήσει άλλους πρόσφυγες που βρίσκονταν σε αντίστοιχη θέση με εκείνη που είχε βρεθεί ο ίδιος λίγα χρόνια νωρίτερα. Στο τελευταίο μέρος της συνέντευξης αναστοχάζεται ευρύτερα την εμπειρία της προσφυγιάς και της μετανάστευσης. Υποστηρίζει ότι η αναγκαστική μετανάστευση δεν αποτελεί επιλογή αλλά εξαναγκασμό και διατυπώνει την άποψη ότι η ανθρώπινη ζωή δεν περιορίζεται στην κάλυψη βασικών βιολογικών αναγκών, αλλά προϋποθέτει την ύπαρξη οικογένειας, ανθρώπινων σχέσεων και αίσθησης του ανήκειν. Αναφέρεται στη μοναξιά που βιώνει ζώντας μακριά από τους γονείς και τα αδέλφια του, αναπολεί στιγμές της οικογενειακής ζωής και μοιράζεται τις σκέψεις του για την πατρίδα, την προσφυγιά, την αλληλεγγύη και το νόημα μιας αξιοπρεπούς ζωής. The interview records the personal testimony of a man of Afghan origin concerning his life as an Afghan refugee in Iran, his departure as an unaccompanied minor, his refugee journey to Europe, and his subsequent path towards obtaining refugee status and settling in Germany. Born in 2000 in Mazar-i-Sharif, northern Afghanistan, he migrated with his family to Iran at an early age, where he grew up with his parents and siblings. He recalls the living conditions of Afghan refugees in Iran, the restrictions they faced in accessing education and employment, and the difficulties of everyday life. He recounts attending an informal school for Afghan children, while from an early age he worked alongside his father in the construction sector. He also reflects on the limited prospects available to young Afghans in Iran, the fear of compulsory recruitment and deployment to the war in Syria, and the different risks faced by women and men along refugee routes. He explains that his family could not afford for all its members to leave together and that his father sold the family home in order to finance the journey for him and his younger brother. In 2016, he began his journey from Iran together with his younger brother and two friends, travelling through Urmia, Van, Istanbul and Izmir before attempting the sea crossing to Greece. He describes the dangerous journey across the Aegean Sea in an overcrowded inflatable boat that, although intended to carry approximately twenty-five people, was carrying more than seventy passengers. According to his account, the boat was damaged and began taking on water, while the passengers desperately tried to keep it afloat by bailing out the water with their hands. He speaks of the fear he experienced, particularly because he could not swim and was travelling with his younger brother. Eventually, the passengers were rescued by a German vessel and transferred to Lesvos. A particularly significant part of his testimony concerns the shipwreck of another refugee boat, which, as he recounts, he witnessed shortly before his own departure from the Turkish coast. He remembers seeing people drown and later watching emergency services recover bodies from the sea. He maintains that this experience, together with the dangers he himself faced during the crossing, had long-lasting consequences for his mental health. As he explains, although he initially appeared to cope well during his first year in Europe, he later experienced severe depression and, for a long period, was haunted by recurring memories of what he had witnessed. Upon arriving in Lesvos, he stayed briefly at the Moria Reception and Identification Centre, where he describes the separation of newly arrived refugees into families and single men, as well as the different accommodation arrangements provided for each group. He notes that he presented himself as a member of a family with whom he had travelled in order to avoid being placed in the section designated for single men. He subsequently travelled by ferry from Mytilene to Athens, intending to continue immediately to Germany. He recounts that the ferry was subject to an unusually long delay and that, by the time he arrived in Athens, the closure of the northern borders had just been announced. He goes on to explain that he attempted to travel towards northern Greece, but police officers informed the passengers that the borders had been closed and the buses returned to Athens. He describes his stay at the former Hellenikon Airport refugee accommodation site as one of the most difficult experiences of his displacement, referring to severe overcrowding, inadequate hygiene conditions and the lack of appropriate care for families with young children and people with health problems. He clarifies that he did not wish to apply for asylum in Greece, but completed only the procedures necessary to obtain access to basic assistance, while his primary objective remained continuing his journey to Germany. He later moved to the City Plaza Refugee Accommodation and Solidarity Space. According to his testimony, it was there that he learned English and became involved in voluntary activities, accompanying refugees to hospitals and public services and assisting them with communication. He subsequently left Greece with the assistance of smugglers and reached Germany, where he was initially accommodated in a residential facility for unaccompanied minors. Today he lives in Hamburg, has been granted refugee status, and is studying Business Administration. He further recounts returning to Lesvos as a volunteer interpreter as part of a humanitarian mission, describing this experience as particularly meaningful because it enabled him to support other refugees facing circumstances similar to those he himself had experienced only a few years earlier. In the final part of the interview, he reflects more broadly on the experience of displacement and migration. He argues that forced migration is not a matter of choice but of necessity and coercion. He further expresses the view that human life cannot be reduced to the satisfaction of basic physical needs alone but also depends on family, meaningful human relationships and a sense of belonging. He reflects on the loneliness of living far from his parents and siblings, recalls everyday moments from family life, and shares his thoughts on homeland, forced migration, solidarity and the meaning of a dignified life.
Οργανώσεις:	Χώρος Στέγασης Προσφύγων City Plaza Refugee Accommodation and Solidarity Space City Plaz
Θέμα:	Ασφάλεια Security Διαμονή Accommodation Εκπαίδευση Education Εργασία Occupation Έρευνα Research Κοινωνία Society Μετανάστευση Migration Πολιτική Politics Υποστήριξη προσφύγων και μεταναστών Support of refugees and migrants Θεσμικές ρυθμίσεις Institutional arrangements Υγεία Health
Τοπική κάλυψη:	Αφγανιστάν Afghanistan Ιράν Iran Τουρκία Turkey Ελβετία Switzerland Λέσβος Μόρια Lesvos Moria Λέσβος Μυτιλήνη Mytilene Αφγανιστάν, Μαζάρ-ι-Σαρίφ Afghanistan, Mazar-i-Sharif Ιράν, Ούρμια Iran, Urmia Τουρκία, Βαν Turkey, Van Τουρκία, Κωνσταντινούπολη Τurkey, Istanbul Τουρκία, Σμύρνη Turkey, Izmir Συρία Syria Ελλάδα, Αθήνα Greece, Athens Γερμανία Germany Γερμανία, Αμβούργο Germany, Hamburg
Χρονική κάλυψη:	2016- 2016 -
Λέξεις-Κλειδιά:	Βία; Violence; Ασυνόδευτα Ανήλικα; Unaccompanied minors; HotSpot; HotSpot; Μετατραυματικό στρες (PTSD); Post-traumatic stress disorder (PTSD); Υποδομές; Infrastructures; Προσφυγικό καθεστώς; Refugee status; Κατάθλιψη; Depression; Υγιεινή; Sanitation; Διανομές; Distributions; Άσυλο; Asylum; Εκπαιδευτικές δραστηριότητες; Educational activities; Μη τυπική εκπαίδευση; Non - formal education; Γυναίκες; Women; Συνύπαρξη; Coexistence; Είδη πρώτης ανάγκης; Necessities; Ερευνητικό πρόγραμμα; Research project; Υποδοχή; Reception; Κοινωνική ένταξη; Social inclusion; Μεταναστευτική πολιτική; Migration policy; Συνθήκες διαβίωσης; Living Conditions; Κοινωνικές σχέσεις; Social relations; Αφίξεις; Arrivals; Βάρκες; Boats; Γεωγραφική κινητικότητα; Geographical mobility; Διακινητές; Smugglers; Ναυάγια; Shipwrecks; Θάνατοι; Deaths; Σύνορο; Border; Ανθρώπινα δικαιώματα; Human rights; Ακτιβισμός; Activism; Πόλεμοι; Wars; Οικογένεια; Family; Εκμάθηση γλωσσών; Language learning; Διερμηνεία; Interpretation; Αλληλεγγύη; Solidarity; Εθελοντισμός; Volunteering
Εναλλακτικός δικτυακός τόπος:	solidarity2refugees.gr
Δικαιούχος πνευματικών δικαιωμάτων:	Αρχείο της Προσφυγικής και Μεταναστευτικής Κρίσης στο Αιγαίο Archive of the Refugee and Migration Crisis in the Aegean ReMMi Project ReMMi Project
Άδεια χρήσης:	Αναφορά Όχι Παράγωγα Έργα Μη Εμπορική Χρήση
Σημειώσεις :	Η συνέντευξη αποτελεί μέρος του ερευνητικού προγράμματος Récits des Mobilités et des Migrations (RéMMi), με επιστημονικό υπεύθυνο τον Yvan Gastaud (Université Côte d’Azur), και ειδικότερα του WP7: Mémoire des «évènements de 2015-16» des réfugiés Afghans et Syriens dans la mer Égée, το οποίο υλοποιείται από την Ευφροσύνη Πλεξουσάκη (Πανεπιστήμιο Αιγαίου) και τη Swanie Potot (URMIS – Unité de Recherche Migrations et Société). Οι συνεντεύξεις του έργου διερευνούν τις εμπειρίες ανθρώπων με προσφυγικό και μεταναστευτικό υπόβαθρο, εστιάζοντας στην αναχώρηση, στο προσφυγικό ταξίδι, στις συνθήκες υποδοχής και στην πρώτη συνάντηση με την Ευρώπη, και πραγματοποιούνται δια ζώσης ή διαδικτυακά, με ή χωρίς διερμηνεία, ενώ καταγράφονται ψηφιακά με ηχογράφηση ή οπτικοακουστική εγγραφή. This interview forms part of the research project Récits des Mobilités et des Migrations (RéMMi), led by Yvan Gastaud (Université Côte d’Azur), and more specifically of WP7: Mémoire des « évènements de 2015–16 » des réfugiés Afghans et Syriens dans la mer Égée, coordinated by Efrosini Plexousaki (University of the Aegean) and Swanie Potot (URMIS – Unité de Recherche Migrations et Société). The interviews explore the experiences of people with refugee and migrant backgrounds, focusing on their departure, refugee journeys, reception conditions, and first encounters with Europe. They are conducted either in person or online, with or without interpretation, and are digitally recorded as audio or audiovisual interviews.
Διάθεση ψηφιακού τεκμηρίου:	Μερική
Εμφανίζεται στις Ομάδες Τεκμηρίων:	6.2.3 Ερευνητικά εγχειρήματα 6.1.1 Πανεπιστήμιο Αιγαίου 5.2.2 Frontex 4.2.2 Ελληνικές ΜΚΟ/ Συλλογικότητες 3.4.1 Ανθρωπιστικές υποδομές 2.3.1 Αυτο-οργανωμένες δομές 2.1.2 Ακτιβιστές 2.1.1 Εθελοντές 1.7.3 Απελάσεις 1.7.1 Άσυλο 1.6.1 Κινητοποιήσεις προσφύγων και μεταναστών 1.5.3 Υγεία προσφύγων και μεταναστών 1.5.1 Εκπαίδευση προσφύγων και μεταναστών 1.4.2 Δομές φιλοξενίας 1.4.1 Κέντρα υποδοχής και ταυτοποίησης (ΚΥΤ/Hotspots) 1.3.5 Εγχώριες μετακινήσεις 1.3.4 Trafficking 1.3.3 Αναχωρήσεις 1.3.2 Αφίξεις 1.3.1 Ταξίδι 1.2.2 Μαρτυρίες προσφύγων και μεταναστών 1.2.1 Ιστορίες ζωής προσφύγων και μεταναστών 1.1.5 Οικογένειες προσφύγων και μεταναστών 1.1.4 Ασυνόδευτοι ανήλικοι 1.1.3 Ευάλωτες ομάδες 1.1.1 Εθνοτικές ομάδες